Semando vientos...

Hai poco lleí daqué n'interné sobre Asturies y Bulgaria. Sobre que tendríemos ne'l país de nueso un P.I.B. paecíu al de Bulgariu y nun se que más. Teo pernidio qu'a mi nun m'interesen muncho esi tipu d'analís sobre caridaes de vida. Toi más esmolecíu pola calidá de vida que pola caridá de vida.

Carida de vida ye sobrevivir nun sistema capitalista. Pedir a un bancu, por exemplu, que te dexe perres pa mercar un coche últimu modelu, col que dir pela carratera a 140 km/h. faciéndo l'imbecil y poniendo la vida los demás en pelligru. Caridá de vida ye mendigar la nuesa llibertá, d'eso saben bien los sindicatos n'Asturies, y vivir la vida allienada na sociedá del espectáculo que diríen los prosituacionistes d'anguaño (queda perguapo nos folletos summumente postmodernos).

Calidá de vida, a la contra, ye tar a la gueta de les nueses necesidaes básiques como l'allimentación. Ser quien, por exemplu, a autoxestionase la comida ensin depender d'un sistema mercantilista. Poder garrar daqué de la güerta y poder llevalo a la boca ensin llavalo porque nun tienes mieu a los venenos de les multinacionales farmacéutiques o de l'allimentación.

Pues mendigar una vida (o esperar a que te toque cola llotería navidá) o pues vivila (o polo menos intentalo).

¿De qué falamos: de caridá de vida n'Asturies o de calidá de vida?